Yıl 21 mart 1073 rahmetli aşık veyselin ölümü bizde her sene gideriz gülhane parkında onu anarız saz çalarız türkü söyleriz rahmet okuruz ancak birçok aşıklar şairler hep Veysel ile gezmiş olurlar hep Veysel'in arkadaşları olurlar hepsi yakından onu tanır gibi hikayeler uydururlar.
Ama bu sene beni hayrete düşüren bir olay oldu; 21 mart Aşık Veyseli anmaya gittik 70 yaşında ilk defa gördüğüm bir şair orada Aşık Veysel'in arkadaşı oldu Veysel babayı ezbere bildiğini söyledi birde şiir okudu Allah kabul etsin bende Allah ne verdi ise çaldım söyledim indim fakat 70 yaşında şairimiz bana telkinde bulundu saygıyla onu dinledim dedi ki İsa hocam sazınız mükemmeldi sesinizde mükemmeldi güzelde söylediniz ancak ben bir şair olarak ve Veysel aşığı olarak türkünüzün sözlerini beğenmedim bende dedimki siz veysel aşığı olsanız böyle konuşmazsınız çünkü türkümün sözleri aşık Veysel'e ait idi nasıl mı şöyle;
Selam saygı hepinize
Gelmez yola gidiyorum
Ne karaya ne denize
Gelmez yola gidiyorum
****
Ne yıldıza nede aya
Ne şehire nede köye
Uçsuz bucaksız dünyaya
Gelmez yola gidiyorum
****
Gemi bekliyor limanda
Tayfaları hazır onda
Gözüm kalmadı cihanda
Gelmez yola gidiyorum
****
Eşim dostum yavrularım
şimdi benim son baharım
Veysel karanlık yolların
Gelmez yola gidiyorum
Mesele şu; bir ozanın bir şairin özü sözü bir olmazsa yaşamaz söner işte pir sultan abdallar, karaca oğlanlar, Yunus Emreler, Mevlanalar, Hacı Bektaşi Veliler, Emrahlar, Ruhsatiler vede Aşık Veyseller onun için ölümsüzdür diyorum...
Ozan İsa Koç
23 Temmuz 2010